Crisp's blog

The_Fes wrote on Friday 24 December 2010 @ 09:06:
Congrats! Where do the children come from, if I may ask. We (my girlfriend and myself) are not capable to create our own offspring, so we are looking into the option of adoption too. (But first we are going to get married on Friday the 13th of May)

They are from Taiwan

If you really want to look into the possibilities for adoption you could already apply for the 'beginseltoestemming'. It takes around a year before you are invited to follow the (obliged) preparation course. Adoption is a lengthy process, and the date of the 'beginseltoestemming' determines the place on the waiting list at adoption agencies, so it's better to start early - you can always decide to not go through with it at any time. You can find all information about the procedure at http://www.adoptie.nl

I wish you good luck for your wedding

sebastius wrote on Friday 24 December 2010 @ 13:00:
Gaaf man, is er nou een 2jarige of een 5jarige bijgekomen?

De 2-jarige is 'nieuw' Normaliter zal er ook nooit een ouder kind 'bijgeplaats' worden in een gezin aangezien dat de natuurlijke leeftijdsverhoudingen zou verstoren.

sebastius wrote on Sunday 26 December 2010 @ 13:19:
Meteen de lastige vraag: je ziet heel veel slechte ervaringen met adoptiekinderen, hechtingsproblemen etc. Is het bij jullie ook lastig of valt het juist mee?

Ik denk dat je eigenlijk net zo veel problematiek rondom biologische kinderen ziet, hoewel het dan vaak om andere soorten problemen gaat

Hechting is bij adoptiekinderen inderdaad een van de belangrijkste dingen; de laatste jaren ligt daar ook heel sterk de nadruk op in de voorbereiding van het adoptieproces (verplichte cursussen en begeleiding door de adoptieorganisatie). Vroeger, en dan praat ik over tientallen jaren geleden, was dat veelal nog een niet-onderkend probleem; toen werd er vaak gedacht dat met liefde en aandacht het wel goed zou komen. Tegenwoordig is die situatie wel veranderd en wordt je er als ouders dus al op 'getrained' om hechtingsproblemen in een vroeg stadium te herkennen en zijn er diverse instanties die je daarbij kunnen helpen en begeleiden.

Uiteraard hoeft het niet zo ver te komen, en meestal is het gelukkig ook niet zo. Onder andere het adoptieverlof is hier debet aan; deze periode is ontzettend belangrijk om het kind te kunnen laten wennen aan de nieuwe situatie en de nieuwe ouders, en natuurlijk ook andersom.

Specifiek naar onze situatie: onze eerste zoon was nog maar een half jaar oud toen hij bij ons kwam. Dat is een leeftijd waarop kinderen eigenlijk nog nauwelijks besef hebben van de situatie om zich heen, of zich in ieder geval heel erg snel schikken naar een veranderde situatie. Hechting heeft met hem eigenlijk nooit echt een rol gespeeld, dat kwam als natuurlijk. Wat wellicht ook meegespeeld heeft is het feit dat we nooit externe opvang nodig hebben gehad; dit hebben we altijd grotendeels zelf en anders binnen de familie kunnen regelen.

Met onze nieuwe zoon is de situatie wel iets anders; zoals gezegd is hij al ruim 2 jaar oud en heeft dus een heel goed besef van zijn omgeving en de nu veranderde situatie. We merken heel goed dat zijn vorige wereldje eigenlijk maar heel beperkt is geweest en hij aan heel veel dingen nog behoorlijk moet wennen. Ook communiceert hij al verbaal wat natuurlijk ook lastig is aangezien onze Chinese vocabulair nogal beperkt is (laat staan de peuter-variant daarvan ), maar dat blijkt nu in de praktijk gelukkig wel mee te vallen; hij praat nu zelfs al wat Nederlands en lijkt ons verder goed te begrijpen en weet ook zichzelf wel begrijpbaar te maken.

Wat wellicht de grootste omschakeling is is die naar een gezinssituatie waar hij ineens een oudere broer heeft (die voorheen altijd het rijk alleen had, dus ook voor hem is het erg wennen), twee vreemde grote mensen die voor hem zorgen, en een compleet andere levensstijl met veel meer externe invloeden en voor hem onbekende situaties. We zien al wel dat hij ons ondertussen wel als 'vertrouwd' ziet en dus ook in onbekende situaties of met onbekende mensen om zich heen zich in eerste instantie aan ons 'vastklampt' totdat hij het gevoel heeft dat het wel goed is. Sommige situaties echter zijn nog te 'eng' voor hem; zo heeft hij een aversie tegen de douche en beschouwd hij onze kat als een eng monster. Mijn andere zoon vergeleek het treffend met het ontvoerd worden door twee buitenaardse wezens

Kortom: bij een iets ouder kind - zeker een peuter die feitelijk emotioneel ergens op de grens tussen besef en begrip in zit - is hechting niet vanzelfsprekend, en moet het samengaan met behoorlijk wat gewenning en andere nieuwe indrukken. Ook vanaf de andere kant is het voor ons, en met name voor onze andere zoon, behoorlijk wennen; een baby is toch wat anders dan ineens een peuter erbij. In feite zijn we in 1 klap een heel ander gezin geworden, waar dat met een baby toch wat meer geleidelijk gaat.

In die zin is 4 weken adoptieverlof eigenlijk echt veels te weinig. Gelukkig hebben we dat kunnen aanvullen met een aantal weken vakantie en zijn we daarna nog steeds niet aangewezen op externe opvang (buiten onze familie), maar daarmee bevinden we ons eigenlijk al in een luxe positie. Dat verklaart dus ook deels het stukje 'rant' in mijn blogpost (en dan niet alleen met betrekking tot adoptie, maar ook tot de - haast lachwekkende als het niet zo treurig was - twee dagen vadersschapsverlof bij het krijgen van een biologisch kind).

Een 'gezin' wordt tegenwoordig gezien als een luxe-product, en hoewel ik me wel bevoorrecht zie met twee prachtige zonen, vind ik dat een zorgwekkende gedachtestroming. De verindividualisering van onze maatschappij is in mijn ogen een negatief gevolg van de ongebreidelde drang naar meer luxe en meer welvaart wat weer korte-termijn tunnelvisie tot gevolg heeft. Kinderen zijn onze toekomst, en voor onze kinderen is een stabiel en liefdevol gezin de beste bakermat. Individualisering is enkel een voorbode van eenzaamheid...

zo, een antwoord dat langer is dan mijn hele blogpost

[Comment edited on Monday 27 December 2010 23:56]